XCI (91) odc. Cecha wsp贸lna 98% milioner贸w 馃拵

Laudetur Iesus Christus et Maria Mater Eius.

W poprzednim odcinku… Repetitio est mater studiorum.
1.聽 Je艣li chcesz by膰 wielki…
2. Jedna z najprostszych zmian Twojego 偶ycia. Psycholodzy tego tricku nienawidz膮.
3.聽Choroba. L4. Szpital. I co dalej?

Odcinek XCI (91)
1. TEMAT: Ma艂a dziewczynka zainspirowa艂a przysz艂ego 艣wi臋tego.
2. TEMAT:聽Cecha wsp贸lna 98% milioner贸w.
3. TEMAT: L臋k przed konfrontacj膮.

***

1. TEMAT: MA艁A DZIEWCZYNKA ZAINSPIROWA艁A PRZYSZ艁EGO 艢WI臉TEGO.聽
聽 聽 聽 Na kilka miesi臋cy przed 艣mierci膮 w wywiadzie dla pewnej ameryka艅skiej stacji telewizyjnej聽abp Fulton J. Sheenus艂ysza艂 nast臋puj膮ce pytanie:鈥濲est ksi膮dz聽biskup聽inspiracj膮 dla tysi臋cy ludzi na ca艂ym 艣wiecie. Kto jest inspiracj膮 dla ksi臋dza? Mo偶e kt贸ry艣 z papie偶y?鈥.

聽 聽 聽Abp Sheen odpowiedzia艂, 偶e najwi臋ksz膮 inspiracj膮 nie by艂 dla niego nikt z papie偶y, kardyna艂贸w czy biskup贸w, ani nawet 偶aden ksi膮dz czy siostra zakonna.聽T膮 osob膮 by艂a natomiast聽jedenastoletnia dziewczynka z Chin.

聽 聽 聽W komunistycznych Chinach聽aresztowano pewnego ksi臋dza i zamkni臋to go w kom贸rce przylegaj膮cej do ko艣cio艂a. M贸g艂 on z tamtego miejsca obserwowa膰, jak 偶o艂nierze wtargn臋li do 艣wi膮tyni i skierowali si臋 do prezbiterium. Wprost kipi膮c z nienawi艣ci,聽sprofanowali tabernakulum,聽wyj臋li kielich i rzucili go na pod艂og臋, a wtedy rozsypa艂y si臋 konsekrowane hostie.

聽 聽 Dzia艂o si臋 to w okresie prze艣ladowa艅 i kap艂an wiedzia艂 dok艂adnie, ile hostii by艂o w kielichu:trzydzie艣ci dwie.聽Po pewnym czasie odeszli stamt膮d 聽i zapewne nie zauwa偶yli albo te偶聽nie zwr贸cili uwagi na聽dziewczynk臋, kt贸ra modli艂a si臋 z ty艂u ko艣cio艂a.聽By艂a 艣wiadkiem wszystkiego, co si臋 wydarzy艂o. W nocy wr贸ci艂a na to miejsce i wesz艂a do 艣wi膮tyni niezauwa偶ona przez 偶o艂nierza, kt贸ry pe艂ni艂 stra偶 na plebanii.

聽 聽聽Modli艂a si臋 przez godzin臋, adoruj膮c Eucharystycznego Jezusa, aby swoim aktem mi艂o艣ci wynagrodzi膰 zbezczeszczenie Naj艣wi臋tszego Sakramentu, jakiego dopu艣cili si臋 komunistyczni 偶o艂nierze. Po tej godzinnej modlitwie wesz艂a do prezbiterium, ukl臋k艂a i聽nachyli艂a si臋, aby wzi膮膰聽j臋zykiem i ustami聽Komuni臋 艢wi臋t膮.(teraz mo偶esz si臋 domy艣li膰 co zrobi艂by przeci臋tny katolik albo czego by nie zrobi艂…).

聽 聽聽Dziewczynka wraca艂a do ko艣cio艂a co noc, aby przez godzin臋 adorowa膰 Naj艣wi臋tszy Sakrament, a nast臋pnie przyjmowa膰 Jezusa do serca.聽W ostatni膮 鈥 trzydziest膮 drug膮 鈥 noc, po tym jak przyj臋艂a ostatni膮 hosti臋, jaki艣 ha艂as zbudzi艂 stra偶nika, kt贸ry natychmiast ruszy艂 w jej kierunku.聽Z艂apa艂 j膮, a nast臋pnie tak d艂ugo bi艂 kolb膮 swojej broni, a偶 osun臋艂a si臋 martwa na ziemi臋.

聽 聽 G艂臋boko wstrz膮艣ni臋ty kap艂an m贸g艂 ogl膮da膰 ten heroiczny akt m臋cze艅stwa z okna swojego pokoju przekszta艂conego w cel臋 wi臋zienn膮.聽Gdy misjonarz modli艂 si臋, wielbi膮c Boga za ma艂膮 m臋czennic臋, ten sam 偶o艂nierz otworzy艂 drzwi kom贸rki i oznajmi艂 mu, 偶e jest wolny. Zdziwiony kap艂an natychmiast poszed艂 do prezbiterium i ukl臋kn膮艂 przy ciele Li. Rewolucjonista stan膮艂 obok i rzek艂: 鈥 Gdyby w ka偶dej miejscowo艣ci by艂a taka dziewczynka, to nie by艂oby nawet jednego 偶o艂nierza walcz膮cego po stronie komunizmu.聽

聽 聽 聽Obietnica z艂o偶ona Bogu

聽 聽 聽 Kiedy ta historia dotar艂a do uszu聽abp. Sheena, poruszy艂a go do tego stopnia, 偶e聽z艂o偶y艂 Bogu obietnic臋, i偶 codziennie do ko艅ca 偶ycia b臋dzie przez godzin臋 adorowa艂 Naj艣wi臋tszy Sakrament.

聽 聽 聽 聽 Skoro ta ma艂a dziewczynka mog艂a swoim 偶yciem za艣wiadczy膰 o rzeczywistej obecno艣ci Zbawiciela w Komunii 艢w., to biskup czu艂 si臋 wezwany, by czyni膰 podobnie. Od tamtego momentu jego jedynym pragnieniem by艂o przyprowadzi膰 ludzko艣膰 do pa艂aj膮cego mi艂o艣ci膮 Serca Jezusa w Naj艣wi臋tszym Sakramencie.

聽 聽 聽 聽Ta dziewczynka ukaza艂a biskupowi prawdziw膮 warto艣膰 nabo偶e艅stwa, jakim powinien by膰 otaczany Jezus w Naj艣wi臋tszych Postaciach. Na jej przyk艂adzie przekona艂 si臋 on r贸wnie偶, 偶e聽wiara mo偶e pokona膰 wszelki strach聽i 偶e autentyczna mi艂o艣膰 do Chrystusa Eucharystycznego musi przybiera膰 w naszym 偶yciu konkretn膮 form臋.

聽 聽 聽 S艂uga Bo偶y arcybiskup Sheen przez聽ponad 60 lat CODZIENNIE by艂 na adoracji przez 1 godzin臋.聽Umar艂 w czasie adoracji 馃檪聽Byl bardzo p艂odnym kaznodziej膮 i pisarzem, dzi臋ki temu wyda艂聽66 ksi膮偶ek聽i mn贸stwo artyku艂贸w.

聽 聽 聽 Ta 11-letnia dziewczynka i jej wiara w realn膮 obecno艣膰 i milo艣膰 do Pana Jezusa w Komunii 艢w. mog艂a by膰 niezauwa偶ona. Jednak B贸g chcia艂 inaczej. Dzi臋ki Jej przepi臋knemu 艣wiadectwu聽arcybiskup Sheen聽zainspirowa艂 si臋 i zacz膮艂 ponad 60 lat adoracji. Kto wie. Gdyby nie ta dziewczynka to najprawdopodobniej arcybiskup nie podj膮艂by si臋 tego wyzwania.

聽 聽聽A czy Ty jeste艣 inspiracj膮 dla kogo艣?

艢wi臋ci bracia, kt贸rzy s膮 patronami m. in. lekarzy, aptekarzy, dentyst贸w, chorych na raka i chorych koni?

艢wi臋ty patron m.in. student贸w i biblist贸w. Przet艂umaczy艂 po 24 latach Bibli臋 na 艂acin臋?

Co jest nie tak z modlitw膮 do 艣w. Micha艂a Archanio艂a?

Odp. jak zawsze podkre艣lona, pogrubiona w kalendarzu 艣wi臋tych.

***

2. TEMAT: CECHA WSP脫LNA 98 % MILIONER脫W.
聽 聽 聽Firma Ramsey Solutions przeprowadzi艂a prawdopodobnie聽najwi臋ksze badanie milioner贸w w historii聽ludzko艣ci
聽 聽 聽 聽 聽 聽 聽 聽 聽 聽 聽 聽 聽 聽 聽 聽 聽 聽 聽 聽 聽 聽 聽 聽 聽 聽 聽 聽 聽 聽 聽– przeankietowali ich聽ponad 10 000.

聽 聽 聽 聽Chciano dowiedzie膰 si臋,jakie nawyki i przekonania najmocniej odr贸偶niaj膮 ich od zwyk艂ych os贸b.

聽 聽 聽 聽Jednak okaza艂o si臋 to鈥 trudniejsze ni偶 si臋 wydawa艂o.聽

聽 聽 聽 聽Wyobra藕 sobie –聽ankietujesz 10 000 milioner贸w, w podekscytowaniu szukasz jakich艣 mocnych element贸w wsp贸lnych, ale鈥 z ka偶dym pytaniem tracisz nadziej臋, bo nie za bardzo takie wida膰.

聽 聽 聽 聽Jedni milionerzy s膮 w zwi膮zku ma艂偶e艅skim, a inni nie.

聽 聽 聽 聽Jedni bardzo mocno oszcz臋dzali, a inni podchodzili do tego lu藕niej.

聽 聽 聽 聽 Cz臋艣膰 inwestuje na gie艂dzie, ale sporo te偶 nie ma o niej poj臋cia i korzysta po prostu z tzw. firmowych plan贸w emerytalnych (w USA s膮 popularne) – czyli ich miejsce pracy inwestuje pieni膮dze za nich.

聽 聽 聽 聽 Cz臋艣膰 ko艅czy艂a szko艂y prywatne, a cz臋艣膰 publiczne.

聽 聽 聽 聽 Nic dziwnego.聽R贸偶ne okoliczno艣ci. R贸偶ne talenty itd.

聽 聽 聽聽聽 聽A偶 nagle zadajesz grup臋 pyta艅, przy kt贸rych wi臋kszo艣膰 zwyk艂ych os贸b m贸wi „Nie”, a聽praktycznie ka偶dy milioner stwierdza – „Tak, to ja”.

聽 聽 聽 聽 Bingo! Znalaz艂e艣!聽Masz pomys艂, czego dotyczy艂y te pytania? Co najmocniej odr贸偶nia milioner贸w od zwyk艂ych ludzi?

聽 聽 聽 聽 Strzelaj!








聽 聽 聽 Odpowied藕:聽SAMODYSCYPLINA.

聽 聽 聽 呕eby da膰 Ci przyk艂adowe stwierdzenia z tej kategorii, kt贸re pojawi艂y si臋 podczas badania:

  • 98% milioner贸w stwierdzi艂o, 偶e nie zostawia niedoko艅czonych rzeczy i praktycznie zawsze ko艅czy to, co zaczyna.

 

  • 97% milioner贸w stwierdzi艂o, 偶e niemal zawsze dotrzymuje postanowie艅, kt贸re sobie stawia.

聽 聽 聽聽W niczym innym nie byli tak zgodni, jak w tego typu stwierdzeniach.
聽 聽 聽聽Milionerzy po prostu wyrobili w sobie bardzo du偶y poziom samodyscypliny.

聽 聽 聽 To odr贸偶nia ich od „zwyk艂ych os贸b”. Wi臋ksze pieni膮dze to tak naprawd臋 jedynie efekt tej聽samodyscypliny.

聽 聽 聽 Niekt贸rzy z nich wykorzystuj膮 j膮, aby mocno oszcz臋dza膰 przez lata.

聽 聽 聽Inni, by lepiej prowadzi膰 firmy lub awansowa膰 w pracy.

聽 聽 聽Inni, by lepiej inwestowa膰 i nie ulega膰 emocjom.

聽 聽 艢cie偶ek jest wiele. Cz臋sto je 艂膮cz膮.

聽 聽 Jednak 偶adna z nich nie dawa艂aby im takich efekt贸w, gdyby nie ich du偶aumiej臋tno艣膰 panowania nad sob膮 i trwa艂ej zmiany nawyk贸w.

聽 聽 I teraz sam stwierdzisz, 偶e mn贸stwo bajzlu w Twoim 偶yciu wynika w艂a艣nie z braku聽samodyscypliny.聽Co innego MY艢LISZ, co innego M脫WISZ, co innego ROBISZ.聽CHAOS.

聽 聽 Ci milionerzy na艣ladowali Boga, nawet o tym do ko艅ca nie wiedz膮c.聽B贸g co powie, to tak si臋 dzieje.聽Jest ze sob膮 SP脫JNY. Nie mo偶e k艂ama膰, bo to grzech.聽

聽 聽 Je艣li zaczniesz robi膰 to co m贸wisz: zaczniesz na艣ladowa膰 BOGA i Twoje 偶ycie wskoczy na wy偶szy level.
Zacznij najpierw od ma艂ych rzeczy. M贸wisz sobie, 偶e co艣 robisz i to robisz. I poma艂u zwi臋kszaj poprzeczk臋.聽

聽***

3. TEMAT: L臉K PRZED KONFRONTACJ膭.
聽 聽聽Konfrontacja聽pokazuje Ci,聽gdzie realnie dzi艣 jeste艣.聽I nie ma 偶adnego wstydu w tym, 偶e nie jeste艣 pierwszy. I nie ma 偶adnego wstydu w tym, 偶e jeste艣 s艂abszy. Albo g艂upszy. Albo biedniejszy. Bo zawsze b臋d膮 lepsi od Ciebie. Zatem zamiast oszukiwa膰 si臋 albo za艂amywa膰,聽pomy艣l co zrobi膰, by awansowa膰. Bo zawsze mo偶esz by膰 wy偶ej.

聽 聽 Dlaczego ludzie tak bardzo obawiaj膮 si臋 pora偶ek?Dlaczego tak bardzo obawiamy si臋 konfrontacji?Mi臋dzy innymi dlatego, 偶e聽udajemy聽przed sob膮 鈥 i przed innymi 鈥 偶e聽jeste艣my kim艣 wi臋cej ni偶 naprawd臋 jeste艣my.聽Nie bierzemy 偶ycia takim jakim jest, tylko takim, jakim chcemy 偶eby by艂o. To dlatego tak bardzo uciekamy do 艣wiata za艂o偶e艅 i fantazji.聽Boimy si臋 wyeksponowa膰, bo to mo偶e pokaza膰 nam 鈥 realnie i namacalnie 鈥撀 gdzie naprawd臋 jeste艣my w hierarchii.

聽 聽 Bo niemal zawsze i niemal we wszystkich kontekstach jeste艣 jednocze艣nie silny (silniejszy od kogo艣 innego) oraz s艂aby (s艂abszy od kogo艣 innego). Wi臋c wszystko sprowadza si臋 do tego, by 鈥 je艣li taka Twoja wola 鈥撀CODZIENNIE by膰 nieco silniejszym ni偶 dnia poprzedniego.聽

聽 聽聽DRAPIE呕NIK czy OFIARA?
Albo atakujesz, albo si臋 bronisz. Albo jeste艣 wilkiem, albo owc膮. Albo zjadasz, albo jeste艣 zjedzony.

Ludzie obawiaj膮 si臋 w艂asnej wielko艣ci.聽Nie s膮 w stanie jej znie艣膰,聽nie s膮 w stanie jej ud藕wign膮膰.聽Bo je艣li dost膮pisz wielko艣ci, to narzuca to na ciebiepresj臋 jej utrzymania.Eksponujesz si臋 na ocen臋 w艂asn膮 i ocen臋 innych.聽I ludzie nie potrafi膮 tego znie艣膰. A musisz ud藕wign膮膰 to mentalnie. To jest w艂a艣nie wielkie problem z wielkim sukcesem.Jeste艣 na widoku聽a to z kolej sprawia, 偶e聽prawda o tobie samym wychodzi na jaw.聽Wszystkie twoje kompleksy, l臋ki czy niedoskona艂o艣ci wy艂a偶膮 na 艣wiat艂o dzienne.

***

DODATEK Z SZACUNKU, PODZIWU I MI艁O艢CI DLA 艢WI臉TYCH:

DODATEK DLA BARDZO AMBITNYCH CZYTELNIK脫W:

KARTKA Z KALENDARZA NA TEN TYDZIE艃:聽(TO 艢WI臉CI WYBIERAJ膭 NAS. NIE MY ICH)

Polecam szczeg贸lnie:
a) 26 wrze艣nia, wtorek: 艣w. bracia Kosma i Damian, lekarze.
b) 26 wrze艣nia, wtorek: 艣w. Warzyniec Ruiz i Towarzysze, m臋czennicy w Japonii.
c) 29 wrze艣nia, pi膮tek: 艣wi臋ci archanio艂owie: Gabriel, Michael, Rafael i t艂umaczenie modlitwy.

***

24 WRZE艢NIA NIEDZIELA: 艢W. GERARD, BISKUP I M臉CZENNIK-BENEDYKTYN, 977-1046, HISZPANIA.聽Na chrzcie otrzyma艂 imi臋 Jerzy.聽Kiedy mia艂 5 lat, ci臋偶ko zachorowa艂. Wtedy rodzice zawie藕li go na Wysp臋 艣w. Jerzego,聽kt贸ra le偶y przy Kanale Wielkim, w pobli偶u placu 艣w. Marka, by ofiarowa膰 go 艣wi臋temu patronowi. Kiedy Jerzy wyzdrowia艂, rodzice w podzi臋ce oddali go do klasztoru benedyktyn贸w, kt贸ry do dzi艣 na tej wyspie si臋 znajduje. Tu obra艂 sobie imi臋 Gerarda, by uczci膰 ojca, kt贸ry to imi臋 nosi艂, a niedawno zmar艂.艢wi臋ty Gerard

By艂 opatem na Wyspie 艣w. Jerzego.聽Wkr贸tce聽uda艂 si臋 z pielgrzymk膮 do Ziemi 艢wi臋tej. Zatrzyma艂 si臋 na W臋grzech.聽Kr贸l 艣w. Stefan by艂 pod tak du偶ym wra偶eniem pobo偶no艣ci i wiedzy Gerarda, 偶e nam贸wi艂 go do pozostania聽na W臋grzech w celu prowadzenia misji ewangelizacyjnej w艣r贸d w臋gierskich pogan i nauczania o艣mioletniego kr贸lewicza 艣w. Emeryka (1015-1023).

Nie s膮 nam znane szczeg贸艂y jego pasterzowania. Wed艂ug podania, kiedy po 艣mierci 艣w. Stefana (+ 1038), podobnie jak po 艣mierci Boles艂awa Chrobrego w Polsce (+ 1025),聽powsta艂a na W臋grzech reakcja poga艅ska, Gerard mia艂 pa艣膰 jej ofiar膮.聽Jego cia艂o mia艂o zosta膰 str膮cone do Dunaju聽ze stromej g贸ry Kelem, zwanej dzisiaj G贸r膮 艣w. Gerarda (Gellerta).

艢wi臋ty LiberiuszGerard zostawi艂 kilkana艣cie pism, z kt贸rych do naszych czas贸w ocala艂o tylko jedno:Komentarz do ksi臋gi Daniela nad pie艣ni膮 trzech m艂odzie艅c贸w w piecu ognistym.聽Manuskrypt ten og艂oszono drukiem w 1790 r. Gerardowi przypisuje si臋 tak偶e autorstwo rad, jakie 艣w. Stefan napisa艂 dla swojego syna, 艣w. Emeryka.聽Jest patronem W臋gier i nauczycieli.

艢wi臋ty Liberiusz, papie偶, IV w.聽y艂 w czasach, w kt贸rych arianizm osi膮gn膮艂 punkt szczytowy. Na tym tle jego posta膰 nie rysuje si臋 zbyt jasno, sta艂a si臋 nawet przedmiotem pewnych kontrowersji.

PIERWSZY B艁OGOS艁AWIONY MIESZKANIEC S艁OWENII

B艂ogos艂awiony Antoni Marcin Slom拧ek, biskup, 1800-1866, S艂owenia.Zas艂yn膮艂 jako聽wybitny biblista i doskona艂y kaznodzieja.聽Sw贸j program jako biskup zawar艂 w dewizie:聽Omnia ad maiorem Dei gloriam聽(Wszystko dla wi臋kszej chwa艂y Bo偶ej).B艂ogos艂awiony Antoni Marcin Slom拧ek

Z prac膮 duszpastersk膮 艂膮czy艂 trosk臋 o krzewienie kultury, kt贸ra jest bogactwem narodu i wsp贸lnym dziedzictwem wszystkich. Mawia艂, 偶e „kultura jest gleb膮, z kt贸rej nar贸d mo偶e czerpa膰 soki niezb臋dne dla swego wzrostu i rozwoju”. Przyczyni艂 si臋 do otwarcia wielu szk贸艂.聽Popiera艂 wydawanie ksi膮偶ek przydatnych w wychowaniu i formacji duchowej. Twierdzi艂, 偶e „je艣li m艂odzi schodz膮 na z艂膮 drog臋, cz臋sto nale偶y szuka膰 przyczyn w braku nale偶ytego wychowania. Rodzina, szko艂a i Ko艣ci贸艂 winny wsp贸lnymi si艂ami realizowa膰 przemy艣lany program wychowawczy, zachowuj膮c w艂asn膮 sfer臋 autonomii, ale troszcz膮c si臋 o wsp贸lne warto艣ci”.

Podj膮艂 intensywne dzia艂ania na rzecz jednoczenia chrze艣cijan. Tej sprawie odda艂 ca艂e swoje 偶ycie. Troszczy艂 si臋 o j臋zyk ojczysty. Popiera艂 wszelkie reformy maj膮ce na celu rozw贸j kulturalny kraju, nie szcz臋dzi艂 wysi艂k贸w, aby jego nar贸d m贸g艂 zajmowa膰 godne miejsce w Europie, jednocze艣nie nie ulega艂 nacjonalizmowi i nie przeciwstawia艂 si臋 d膮偶eniom narod贸w o艣ciennych.聽By艂 prawdziwym patriot膮 i prawdziwym katolikiem.聽Jego dzia艂alno艣膰 wywar艂a decyduj膮cy wp艂yw na dzieje narodu i przyczyni艂a si臋 w znacznej mierze do uzyskania niepodleg艂o艣ci.

B艂ogos艂awiony Herman Kaleka, 1013-1054, Niemcy.聽Urodzi艂 si臋 u艂omny, sparali偶owany, tak 偶e z trudem tylko m贸g艂 si臋 porusza膰.聽Dlatego otrzyma艂 przydomek Kaleka (Contractus, der Lehme). Rodzice oddali syna do opactwa benedykty艅skiego w Reichenau. Mnisi przyj臋li kalek臋 ze wzgl臋du na zas艂ugi, jakie hrabia po艂o偶y艂 dla opactwa.B艂ogos艂awiony Herman Kaleka

Tu dopiero okaza艂o si臋, jak nader hojnie Opatrzno艣膰 zrekompensowa艂a u Hermana kalectwo fizyczne dobrami duchowymi. Nie mog膮c oddawa膰 si臋 pracy fizycznej ani nawet swobodnie si臋 porusza膰,聽ch艂on膮艂 wiedz臋 z bogatej biblioteki zakonnej.聽Do艣膰 szybko tak bardzo si臋 wyspecjalizowa艂, 偶e sta艂 si臋 jedn膮 z najbardziej wykszta艂conych os贸b w swoich czasach. Zostawi艂 tak偶e po sobie wiele dzie艂. Jego聽Kronika聽zdradza聽du偶y talent historyka.聽Jest napisana jasno, zwi臋藕le, obiektywnie i chronologicznie.

Zajmowa艂 si臋 tak偶e naukami 艣cis艂ymi: matematyk膮, geometri膮 i astronomi膮.聽Zas艂yn膮艂 jako znawca na polu muzyki. By艂 tak偶e utalentowanym艢wi臋ty Pacyfik z San Severino聽kompozytorem. U艂o偶y艂 wiele antyfon, sekwencji i hymn贸w.聽Sporz膮dza艂 instrumenty muzyczne.

艢wi臋ty Pacyfik z San Severino, franciszkanin, 1653-1721, Italia.Wcze艣nie zosta艂 sierot膮 i wychowywa艂 si臋 u swego wuja, kt贸ry bardzo 藕le go traktowa艂.聽Przez wiele lat skutecznie naucza艂 po wioskach G贸r Apeni艅skich.聽W wieku 35 lat jego aktywny apostolat dobieg艂 kresu, kiedy nabawi艂 si臋 choroby,聽wskutek kt贸rej nie tylko straci艂 s艂uch i wzrok, lecz tak偶e okula艂.聽Do tych s艂abo艣ci dodawa艂 jeszcze w艂asne umartwienia, kt贸re ofiarowa艂 w intencji nawr贸cenia grzesznik贸w. Dolegliwo艣ci te nie przeszkodzi艂y mu pos艂ugiwa膰 w charakterze wikarego i gwardiana w San Severino, dok膮d przeniesiono go w 1705 roku i gdzie sp臋dzi艂 reszt臋 swych dni.

B艂ogos艂awiona Kolumba Gabriel, benedyktynka, 1858-1926.聽Rodzice wychowali j膮 w g艂臋bokiej wierze i rozbudzili w niej zainteresowanie聽malarstwem, muzyk膮 i ta艅cem.聽Wyr贸偶nia艂a si臋 w艣r贸d si贸str gor膮cym umi艂owaniem modlitwy, czysto艣ci膮 serca i ogromn膮 wra偶liwo艣ci膮 na potrzeby bli藕nich.
B艂ogos艂awiona Kolumba Gabriel
Pomimo m艂odego wieku wsp贸艂siostry聽darzy艂y j膮 wielkim zaufaniem ze wzgl臋du na zr贸wnowa偶enie, inteligencj臋, zdolno艣ci organizatorskie oraz g艂臋bokie zjednoczenie z Bogiem.聽Napotkawszy trudno艣ci nie do pokonania zar贸wno wewn膮trz klasztoru, jak i na zewn膮trz, za zgod膮 ordynariusza archidiecezji opu艣ci艂a klasztor we Lwowie i ojczyzn臋.聽Przyby艂a do Rzymu.聽Przez jaki艣 czas przebywa艂a w domu Zgromadzenia Si贸str Naj艣wi臋tszej Rodziny z Nazaretu, przygarni臋ta przez jego za艂o偶ycielk臋,聽b艂ogos艂awion膮 Mari臋 Franciszk臋 Siedlisk膮.

Nie mog膮c jednak odzyska膰 wewn臋trznego spokoju i ze wzgl臋d贸w zdrowotnych, zmuszona by艂a prosi膰 Kongregacj臋 Rzymsk膮 o pozwolenie na pobyt poza klasztorem. Powr贸ci艂a do Rzymu i za rad膮 swego duchowego kierownika, b艂. o. Jacka Marii Cormiera, dominikanina, zaj臋艂a si臋 katechizacj膮 dzieci i roztoczy艂a opiek臋 nad chorymi i ubogimi. Dzi臋ki pomocy ojca Vincenzo Ceresiego z zakonu misjonarzy Naj艣wi臋tszego Serca otworzy艂a 25 kwietnia 1908 r. zak艂ad zwany „domem rodzinnym” dla m艂odych robotnic, zapewniaj膮cy im mieszkanie, utrzymanie i pobyt w 艣rodowisku, gdzie mog艂y rozwija膰 wi臋zy solidarno艣ci i mi艂o艣ci.

艢wi臋ta Tekla 鈥 Parafia StanyDosy膰 szybko matka Kolumba zgromadzi艂a wok贸艂 siebie grup臋 dziewcz膮t i aby nie艣膰 wraz z nimi w duchu mi艂o艣ci Chrystusa bezinteresown膮 pomoc opuszczonym, postanowi艂a za艂o偶y膰 nowy instytut 偶ycia konsekrowanego.

艢wi臋ta Tekla, dziewica i m臋czennica, I w.聽Chrztu mia艂 jej udzieli膰 艣w. Pawe艂 Aposto艂聽w czasie swojej pierwszej podr贸偶y po Ma艂ej Azji (w latach 45-49). Z艂o偶y艂a 艣lub czysto艣ci i pozosta艂a dziewic膮,聽mimo 偶e rodzice nawet biciem i katowaniem zmuszali j膮 do ma艂偶e艅stwa.聽Towarzyszy艂a 艣w. Paw艂owi w jego podr贸偶ach, us艂uguj膮c mu, jak to czyni艂y pobo偶ne niewiasty wobec Chrystusa.

Po m臋cze艅skiej 艣mierci 艣w. Paw艂a Tekla mia艂a uda膰 si臋 do Antiochii.聽Skazana zosta艂a na 艣mier膰 przez po偶arcie w amfiteatrze przez wyg艂odzone lwy. Zwierz臋ta jednak nie wyrz膮dzi艂y jej 偶adnej krzywdy.聽Ikonografia najcz臋艣ciej przedstawia wi臋c 艣w. Tekl臋 w otoczeniu lwa czy te偶 lw贸w.聽

Cia艂o 艣w. KlaryZnalezienie cia艂a 艣w. Klary.聽Od ponad 750 lat cia艂o 艣w. Klary z Asy偶u spoczywa w nienaruszonym stanie. Dlaczego zakon franciszka艅ski obchodzi wspomnienie liturgiczne – znalezienia cia艂a 艣w. Klary? Jej cia艂o wszak nigdzie nie zgin臋艂o. Ca艂e 偶ycie ta 艣wi臋ta zwi膮za艂a z Asy偶em, tutaj w 1193 r. urodzi艂a si臋 i tutaj 60 lat p贸藕niej zmar艂a w klasztorze 艣w. Damiana 11 sierpnia 1253 r. Dzie艅 p贸藕niej odby艂 si臋 jej pogrzeb, kt贸remu przewodniczy艂 papie偶 Innocenty IV.

W po艂owie XIX wieku papie偶 Pius IX zezwoli艂 na wydobycie cia艂a 艣w. Klary spod o艂tarza g艂贸wnego. W艂a艣nie to wydarzenie jest 艣wi臋towane. Kiedy 23 wrze艣nia 1850 roku otworzono kamienny sarkofag, okaza艂o si臋, 偶e聽cia艂o 艣w. Klary nie ma 偶adnych 艣lad贸w rozk艂adu.聽Umieszczono je w kryszta艂owej urnie i wystawiono na widok publiczny. Ta wielka 艢wi臋ta jest patronk膮 Asy偶u i Florencji, zakonu klarysek i kapucynek, a tak偶e bieli藕niarek, hafciarek i praczek. Od 1956 roku patronuje te偶聽radiu i telewizji.

***

25 WRZE艢NIA聽PONIEDZIA艁EK: B艁. W艁ADYS艁AW Z GIELNIOWA, BERNARDYN, 1440-1505.聽Przebywa艂 w Krakowie, gdzie m.in. pe艂ni艂 obowi膮zki egzaminatora w sprawie cud贸w, jakie dzia艂y si臋 za przyczyn膮 艣w. Szymona z Lipnicy, zmar艂ego w Krakowie w roku 1482. Mo偶emy przypuszcza膰, 偶e po 艣mierci Szymona pe艂ni艂 zajmowany wcze艣niej przez niego urz膮d kaznodziei.B艂ogos艂awiony W艂adys艂aw z Gielniowa

Jego 偶ycie by艂o przepe艂nione modlitw膮 i duchem pokuty.聽Mia艂 szczeg贸lne nabo偶e艅stwo do M臋ki Pa艅skiej.聽Sypia艂 zaledwie kilka godzin na lichym sienniku, bez poduszki, przykryty jedynie w艂asnym habitem. Swoje cia艂o trapi艂 bezustannie postem i biczowaniem. Na modlitw臋 po艣wi臋ca艂 wiele godzin.聽Chodzi艂 zawsze boso, nawet w najsurowsze zimy. Boso tak偶e (w trepkach) odbywa艂 wizytacje swojej odleg艂ej prowincji i zagraniczne podr贸偶e. Wyr贸偶nia艂 si臋 niezwyk艂膮 gorliwo艣ci膮 o zbawienie dusz, nie oszcz臋dzaj膮c si臋 na ambonie i w konfesjonale.

Pomimo wielkiej surowo艣ci dla siebie, by艂 dla swoich podw艂adnych prawdziwym ojcem. Otacza艂 szczeg贸ln膮 opiek膮 zakonnik贸w starszych, spracowanych oraz chorych. W swoich konstytucjach wyznacza bardzo surowe kary wobec prze艂o偶onych, kt贸rzy zaniedbuj膮 opiek臋 nad chorymi bra膰mi. Silnie zabiega艂, aby prze艂o偶eni pilnie zaopatrywali potrzeby swoich wsp贸艂braci, tak dalece, by nie wa偶yli si臋 kupowa膰 czy sprawia膰 sobie czegokolwiek, zanim nie zadbaj膮 o to, by w rzeczy potrzebne byli zaopatrzeni najpierw ich podopieczni. Nakazuje bardzo starannie wybiera膰 kandydat贸w do zakonu.聽

Zapami臋tano go jako p艂omiennego kaznodziej臋.聽By艂 jednym z pierwszych duchownych, kt贸ry wprowadzi艂 do Ko艣cio艂a j臋zyk polski poprzez kazania i poetyckie teksty.聽Charakterystycznym rysem osobowo艣ci W艂adys艂awa by艂o tak偶e jego聽nabo偶e艅stwo do Imienia Jezusa oraz do Naj艣wi臋tszej Maryi Panny.聽Za przyk艂adem 艣w. Bernardyna, kt贸ry nosi艂 ze sob膮 stale tabliczk臋, na kt贸rej by艂 z艂otymi g艂oskami wypisany monogram Imienia Jezus, tak偶e W艂adys艂aw za osnow臋 swoich kaza艅 bra艂 Imi臋 Jezus.聽

Jest drugorz臋dnym patronem Warszawy.

艢W. KLEOFAS, ucze艅 Pa艅ski.Kleofas to posta膰 wymieniona w relacji 艣w. 艁ukasza o przy艂膮czeniu si臋 zmartwychwsta艂ego Chrystusa do uczni贸w id膮cych do Emaus (艁k 24, 13-35). Kleofas prawdopodobnie stamt膮d pochodzi艂. Nie ma natomiast podstaw do uto偶samiania go z Kleofasem (czy te偶 Kleopasem), o kt贸rym wspomina w swej Ewangelii 艣w. Jan (J 19, 25).

***

26聽WRZE艢NIA WTOREK: 艢WI臉CI KOSMA I DAMIAN, M臉CZENNICY.Byli prawdopodobnie bli藕niakami.聽Byli lekarzami, cieszyli si臋 wi臋c szerok膮 s艂aw膮.聽Leczyli bowiem wielu chorych – r贸wnie偶 pogan, przez co wielu z nich dosz艂o do Chrystusa.艢wi臋ci Kosma i Damian

Odznaczali si臋 niezwyk艂膮 sumienno艣ci膮,聽dzi臋ki czemu stali si臋 wybitnymi lekarzami. Przedmiotem ich troski by艂 ka偶dy potrzebuj膮cy ich pomocy, chory cz艂owiek. W szczeg贸lny spos贸b zajmowali si臋 biednymi. Podkre艣la si臋, 偶e za swe us艂ugi nie pobierali zap艂aty. Uwa偶ali, 偶e wszystko maj膮 od Boga i nale偶y to do Boga i Jego stworze艅. Pragn臋li post臋powa膰 zgodnie z poleceniem Zbawiciela: „Darmo otrzymali艣cie, darmo dawajcie” (Mt 10, 8).聽Godnie i cierpliwie znie艣li okrutne tortury, do ko艅ca nie wyparli si臋 Chrystusa.聽Pozostali niez艂omnymi do ostatniej chwili swego 偶ycia. Do s臋dziego podczas procesu mieli powiedzie膰: „Jeste艣my chrze艣cijanami”.

W Konstantynopolu聽cesarz Justynian Wielki聽(+ 565) wystawi艂 ku ich czci dwie 艣wi膮tynie, gdy偶 – jak twierdzi艂 –聽dzi臋ki ich wstawiennictwu wyzdrowia艂 z ci臋偶kiej choroby.聽Papie偶 Feliks IV (526-530) wybudowa艂 ko艣ci贸艂 艣wi臋tych Kosmy i Damiana przy Forum Romanum – dzi艣 jest to g艂贸wne miejsce ich kultu. Tam znajduje si臋 znaczna cz臋艣膰 relikwii obu 艢wi臋tych. Fragment relikwii znajduje si臋 tak偶e w Polsce – w cerkwi na Bacieczkach w Bia艂ymstoku.

艢wi臋ci Kosma i Damian s膮聽patronami聽Florencji,聽aptekarzy, farmaceut贸w, lekarzy, chirurg贸w, akuszerek,聽dentyst贸w, fryzjer贸w, fizyk贸w, cukiernik贸w, wytw贸rc贸w substancji chemicznych, m臋drc贸w. S膮 te偶 opiekunami fakultet贸w medycznych, przemys艂u chemicznego, ludzi聽niewidomych i os贸b chorych na nowotwory. Chroni膮 przed epidemiami, przed przepuklin膮 i聽przed chorobami koni.Ich imiona s膮 wymieniane w Kanonie Rzymskim.

艢wi臋ci m臋czennicy Wawrzyniec Ruiz i Towarzysze.聽Wawrzyniec Ruiz, 1594-1637, Filipiny.Jego ojciec by艂 Chi艅czykiem, a matka – Filipink膮. Z tego powodu nauczy艂 si臋聽chi艅skiego聽oraz – dzi臋ki dominikanom, kt贸rym s艂u偶y艂 jako ministrant i zakrystian –聽hiszpa艅skiego. By艂 bardzo zdolnym艢wi臋ty Wawrzyniec Ruiz聽kaligrafem. By艂 te偶 cz艂onkiem dominika艅skiego bractwa r贸偶a艅cowego.聽

W 1636 r. w Manili dokonano morderstwa. Oskar偶ono o nie Wawrzy艅ca. Ten, dowiedziawszy si臋 o nakazie schwytania go, wraz z dominika艅skimi kap艂anami wsiad艂 na statek i odp艂yn膮艂 do聽Japonii.聽Wyl膮dowali na Okinawie. Wawrzyniec m贸g艂 p艂yn膮膰 dalej – do Formozy (Tajwan). Zdecydowa艂 jednak zosta膰 w Japonii wraz z dominikanami. W tym czasie w Japonii trwa艂y prze艣ladowania chrze艣cijan.

Ka偶dego, kto przyzna艂 si臋 do wiary w Boga, zamykano w wi臋zieniu, niekiedy wydawano r贸wnie偶 wyroki 艣mierci. Taki w艂a艣nie los spotka艂 Wawrzy艅ca i jego dominika艅skich towarzyszy. Zostali oni aresztowani i przewiezieni do Nagasaki. Tam poddano ich brutalnym torturom –聽zmuszono m.in. do wypicia olbrzymiej ilo艣ci wody. Potem kazano im si臋 po艂o偶y膰, a na ich brzuchach po艂o偶ono d艂ugie deski. Stra偶nicy wi臋zienni, chodz膮c po nich, sprawiali, 偶e woda wyp艂ywa艂a przez usta, nos i uszy torturowanych. Jeden z nich zmar艂 po kilku dniach. Dwaj inni, w艣r贸d nich Wawrzyniec Ruiz, pod wp艂ywem tortur, do kt贸rych wkr贸tce do艂膮czono wbijanie bambusowych igie艂 pod paznokcie, chwilowo za艂amali si臋 i byli gotowi wyrzec si臋 wiary w Chrystusa.聽Podtrzyma艂a ich jednak odwaga wsp贸艂towarzyszy cierpienia. Do ko艅ca nie wyrzekli si臋 Jezusa. Pytany potem, czy zaprze si臋 Go, je艣li w ten spos贸b ocali 偶ycie, Wawrzyniec powiedzia艂:聽„Got贸w jestem odda膰 偶ycie dla Niego tysi膮c razy. Nigdy nie wypr臋 si臋 wiary. Je偶eli chcecie, mo偶ecie mnie zabi膰. Chc臋 umrze膰 dla Boga”.
艢wi臋ci m臋czennicy japo艅scy
艢mier膰 m臋czennik贸w by艂a nie mniej okrutna. Powieszono ich g艂ow膮 w d贸艂; na ich nadgarstki za艂o偶ono dyby, obci膮偶one dodatkowo wielkimi kamieniami. Zostali mocno zwi膮zani, by zmniejszy膰 kr膮偶enie krwi i zapobiec szybkiej 艣mierci.聽Po trzech dniach 偶y艂o ju偶 tylko trzech z nich. 艢ci臋to ich mieczem 27 wrze艣nia 1637 r. na zboczu „艢wi臋tej G贸ry” w pobli偶u Nagasaki.

Papie偶 艣w. Jan Pawe艂 II w 1981 r., w czasie pielgrzymki do Filipin, beatyfikowa艂, a w 1987 r. w Rzymie kanonizowa艂 w sumie szesnastu m臋czennik贸w – Azjat贸w i Europejczyk贸w, m臋偶czyzn i kobiety, kt贸rzy zanie艣li wiar臋 chrze艣cija艅sk膮 na Filipiny i do Japonii. 艢w.聽Wawrzyniec Ruiz jest pierwszym 艣wi臋tym Filipi艅czykiem, patronem swojej ojczyzny. W gronie m臋czennik贸w znalaz艂o si臋 tak偶e wielu dominikan贸w.

Naj艣wi臋tsza Maryja Panna Le艣nia艅ska.聽
26 wrze艣nia 1683 r. dwaj ch艂opcy, pas膮cy byd艂o, znale藕li na drzewie dzikiej gruszy ja艣niej膮cy obraz. Wizerunek, umieszczony w zbudowanym dla艅 ko艣ciele, zacz膮艂 gromadzi膰 rzesze ludzi. Do艣wiadczyli ju偶 艂ask聽w czasie wyprawy pod Wiedniem Jan Micha艂owski i Grzegorz Kulczycki, wys艂ani przez kr贸la Jana III Sobieskiego do ksi臋cia Lotaryngii. Musieli si臋 oni w przebraniu przedziera膰 przez ob贸z turecki. Uratowali si臋, bo polecili si臋 opiece Matce Bo偶ej Le艣nia艅skiej i kiedy wr贸cili szcz臋艣liwie z wojny do kraju, z艂o偶yli Jej swoje wota oraz zabrane Turkom pa艂asze.


B艂ogos艂awiony Kaspar Stanggassinger, redemptorysta, 1871-1899, Niemcy.聽W聽czasie powa偶nej choroby, po艣wi臋ci艂 si臋 ca艂kowicie Naj艣wi臋tszemu Sercu Jezusowemu. Jako seminarzysta wybra艂 si臋 z pielgrzymk膮 do Alt枚tting i wtedy to postanowi艂 wst膮pi膰 do redemptoryst贸w mimo sprzeciw贸w ojca.聽Marzy艂 o pracy na misjach, ale przeznaczono go do pomocy w prowadzeniu szko艂y misyjnej w D眉rrnbergu.聽Gdy szko艂臋 przeniesiono do Gars, zosta艂 jej kierownikiem. Zmar艂 na zapalenie otrzewnej.聽

艢wi臋ty Elzear i b艂ogos艂awiona Delfina, ma艂偶onkowie.聽Elzear (Eleazar) urodzi艂 si臋 w arystokratycznej rodzinie w 1286 r. we Francji.聽Matka ofiarowa艂a go Panu, prosz膮c Boga, by „raczej zaraz po chrzcie zabra艂 go do siebie, ni偶 偶eby mia艂 si臋 splami膰 w 偶yciu grzechem 艣miertelnym”.聽B贸g wys艂ucha艂 tych pr贸艣b. Jako dziecko Elzear wzrasta艂 w m膮dro艣ci i pe艂ni艂 gorliwie uczynki mi艂osierdzia wobec ubogich. Wychowywa艂 go jego wuj Wilhelm, opat ze Saint-Victor w Marsylii. Jako m艂odzieniec聽wst膮pi艂 do Trzeciego Zakonu 艣w. Franciszka z Asy偶u.聽Odznacza艂 si臋 umi艂owaniem modlitwy i szczodrobliwo艣ci膮 wzgl臋dem ubogich. W wieku kilkunastu lat艢wi臋ty Elzear i b艂ogos艂awiona Delfina聽po艣lubi艂 Delfin臋.

Delfina de Signe聽urodzi艂a si臋 oko艂o 1282 r.聽Oko艂o pi臋tnastego roku 偶ycia wydano j膮 za m膮偶 za Elzeara.聽Pocz膮tkowo sprzeciwi艂a si臋 temu ma艂偶e艅stwu, potem przystaj膮c na nie sk艂oni艂a m臋偶a do z艂o偶enia 艣lubu czysto艣ci.聽Jej m膮偶 piastowa艂 r贸偶ne godno艣ci i zas艂yn膮艂 jako wspania艂y je藕dziec i rycerz.聽W roku 1323 udali si臋 do Pary偶a, dok膮d kr贸l Robert wys艂a艂 Elzeara jako swego pos艂a. Tam w dniu 27 wrze艣nia 1323 r. Elzear zmar艂,聽poleciwszy przedtem, by pochowano go w habicie franciszka艅skim.

Delfina prze偶y艂a go o dwadzie艣cia siedem lat. Czas ten wype艂ni艂a uczynkami mi艂osierdzia, 偶yj膮c zarazem w skrajnym ub贸stwie i wyrzeczeniu.聽Jej 偶ebraczy str贸j sprawia艂, i偶 posp贸lstwo cz臋stowa艂o j膮 niejednokrotnie przezwiskiem „szalona beginka”. Wr贸ciwszy z Neapolu do Prowansji, zmar艂a w roku 1360 w Apt i tam pochowano j膮 obok m臋偶a.

艢wi臋ty Ketyl, kap艂an, XII w., Dania.聽Zas艂yn膮艂 z 艂agodno艣ci i dobroci. Prze艂o偶ony聽szko艂y przykatedralnej w Viborgu, potem za艣 prepozyt聽tamtejszej kapitu艂y.

艢wi臋ty Nil M艂odszy, opat, 910-1004, Italia.Na chrzcie otrzyma艂 imi臋聽Miko艂aj聽– ku czci 艣w. Miko艂aja z Miry, kt贸rego kult na Wschodzie by艂 zawsze bardzo 偶ywy. Jako m艂odzieniec wst膮pi艂 w zwi膮zek ma艂偶e艅ski. Wcze艣nie jednak zmar艂a mu 偶ona i wtedy wst膮pi艂 do s艂u偶by Bo偶ej przy katedrze w Rossano, gdzie czczony by艂 obraz Matki Bo偶ej, bardzo stary, pod nazw膮聽Acheiropoieta,聽czyli „uczyniony nie r臋k膮 ludzk膮”.聽艢wi臋ty Nil M艂odszy

Modlitwa, praca r臋czna, rozczytywanie si臋 w ksi臋gach 艣wi臋tych i pisanie zajmowa艂o mu czas. Zachowa艂y si臋 niekt贸re z jego pism. Zadziwia nas pi臋kna kaligrafia,聽doskona艂a znajomo艣膰 j臋zyka greckiego i 艂aci艅skiego. By艂 r贸wnie偶 uzdolniony w dziedzinie muzyki i malarstwa.

Po艂udniowe W艂ochy zacz臋li n臋ka膰 Saraceni, piraci arabscy. Nil opu艣ci艂 wi臋c swoj膮 grot臋 pw. 艣w. Micha艂a i wraz z uczniami przeni贸s艂 si臋 do pustelni 艣w. Hadriana i 艣w. Natalii, gdzie pozosta艂 25 lat. Wszyscy trzej korzystali z okazji i raz po raz czynili wypady do okolicznych miast i wsi, by g艂osi膰 s艂owo natchnione聽i zach臋ca膰 do pokuty.聽W ten spos贸b uda艂o si臋 Nilowi sk艂oni膰 namiestnika cesarza wschodniego nad Kalabri膮 i Lukani膮 do tego, by porzuci艂 sw贸j wysoki urz膮d i zamkn膮艂 si臋 w klasztorze. Wydarzenie to odbi艂o si臋 we W艂oszech g艂o艣nym echem.

S艂awa Nila by艂a tak wielka, 偶e garn臋li si臋 do niego ludzie ze wszystkich stron z pro艣b膮 o modlitw臋, rad臋 czy pomoc. Najwybitniejsi m臋偶owie owego rejonu poczytywali sobie za obowi膮zek i zaszczyt zetkni臋cie si臋 z nim. W艣r贸d dygnitarzy pustelni臋 Nila nawiedzili m.in.: Teofilakt, metropolita Reggio Calabria, Leon, dow贸dca garnizonu wojsk cesarskich, i Domnolo, s艂ynny lekarz 偶ydowski. W tym czasie zmar艂 biskup Rossano. Zgromadzony kler i lud wybra艂 na jego miejsce Nila.聽Ten jednak nie przyj膮艂 tak zaszczytnej godno艣ci, usprawiedliwiaj膮c si臋, 偶e z艂o偶y艂 艣lub, i偶 nie b臋dzie przyjmowa艂 偶adnych stanowisk ko艣cielnych.

Na Monte Cassino聽nast膮pi艂o spotkanie Nila ze聽艣w. Wojciechem聽w zimie na prze艂omie lat 987/988.聽

Dwunastu b艂ogos艂awionych m臋czennik贸w kapucy艅skichB艂ogos艂awiony Aureliusz z Vinalesa, kapucyn, i Towarzysze, m臋czennicy, Hiszpania.聽Hiszpa艅ska wojna domowa w latach聽1936-1939聽doprowadzi艂a do 艣mierci ponad 10 tysi臋cy katolik贸w, w tym wielu zakonnik贸w i kap艂an贸w.聽B艂ogos艂awieni nie uczestniczyli w walkach politycznych. Zgin臋li z r膮k prze艣ladowc贸w, kt贸rzy kierowali si臋 nienawi艣ci膮 do wiary i Ko艣cio艂a. W艣r贸d nich by艂o聽dwunastu kapucyn贸w i pi臋膰 kapucynek:

Aureliusz (J贸zef) Ampole Alcaide:聽zosta艂 aresztowany razem z trzynastoma katolikami i doprowadzony do w膮wozu poza miastem. Wszystkich tam rozstrzelano. Umierali z okrzykiem:聽„Niech 偶yje Chrystus Kr贸l!”
Piotr (Aleksander) Max Ginestar:聽
Przed 艣mierci膮 cz臋sto powtarza艂 siostrze:聽„Je艣li przyjd膮 po mnie – jestem przygotowany”.

Joachim (J贸zef) Ferrer Adell:聽Przez kilkana艣cie lat pracowa艂 jako misjonarz w聽Kolumbii.聽Po powrocie do kraju kierowa艂 seminarium kapucy艅skim w Massamagrell. Sta艂 si臋 te偶聽偶arliwym aposto艂em Eucharystii,聽za艂o偶y艂 czasopismo „呕ycie eucharystyczne”, upowszechnia艂 codzienne adoracje, godziny 艣wi臋te, praktyk臋 „czwartk贸w eucharystycznych”.B艂ogos艂awione m臋czennice-kapucynki
Jakub Mestre Iborra:聽Kiedy dowiedzia艂 si臋 o aresztowaniu 26 wrze艣nia 22 os贸b, a w艣r贸d nich o艣miu jego braci, uda艂 si臋 do rewolucjonist贸w prosi膰 o ich uwolnienie, proponuj膮c w zamian siebie. Propozycji nie przyj臋to, a jego samego do艂膮czono do wcze艣niej uwi臋zionych.聽
Fidelis (Marian) Climent Sanch茅s:聽mia艂 za sob膮 s艂u偶b臋 wojskow膮 i do艣wiadczenia frontowe. Jako pokorny i rozmodlony brat zakonny wykonywa艂 gorliwie r贸偶ne obowi膮zki, kt贸re powierzali mu prze艂o偶eni w wielu klasztorach.
Bernard (J贸zef) Bieda Gra:聽聽U kapucyn贸w by艂 krawcem i kwestarzem w klasztorze w Orihueli. Ludzie, do kt贸rych przybywa艂 po kwe艣cie, urzeczeni byli jego pokor膮 i 艣wi臋to艣ci膮.聽
Bazylika w Le艣nej na Podlasiu
艢wi臋ta Teresa Couderc, zakonnica, 1805-1885, Francja.聽Pe艂ni艂a rol臋 prze艂o偶onej generalnej nowego zgromadzenia, 艣luby wieczyste z艂o偶y艂a dopiero w 1837 r. Wkr贸tce potem zrezygnowa艂a z funkcji prze艂o偶onej, wini膮c si臋 za d艂ugi zaci膮gni臋te przez zgromadzenie (wybudowa艂a klasztor i kaplic臋, ale fundatorka, ju偶 po zako艅czeniu prac, wycofa艂a swoj膮 ofert臋). R贸wnie偶 biskup Viviers straci艂 do niej – nies艂usznie – zaufanie.
Nast臋pczynie聽wini艂y za wszystkie problemy Teres臋, nawet gdy pierwsza z nich wci膮gn臋艂a zgromadzenie w jeszcze wi臋ksze tarapaty; druga natomiast, cho膰 administracyjnie sprawna, przesta艂a wr臋cz Teres臋 zauwa偶a膰. Wyznaczy艂a j膮 do prostych, r臋cznych prac i ograniczy艂a jej kontakty z innymi siostrami. Kolejna prze艂o偶ona, po k艂贸tniach, opu艣ci艂a zgromadzenie.

艢w. Teresa przez ca艂y ten czas, spychana i trzymaj膮ca si臋 w cieniu, wydawa艂a si臋 niewzruszona burzami, kt贸re wok贸艂 niej szala艂y. 呕y艂a modlitw膮, pokut膮 i pokornym przyj臋ciem polece艅 prze艂o偶onych i odrzucenia. Po d艂ugiej ci臋偶kiej chorobie (straci艂a wzrok, cierpia艂a na bolesny artretyzm) zmar艂a.B艂ogos艂awiony Alojzy Tezza

B艂ogos艂awiony Alojzy Tezza, kamilian-wikariusz generalny, 1841-1923, Italia.Gdy mia艂 dziewi臋膰 lat, straci艂 ojca.聽Pragn膮艂 wyjecha膰 na misje do Afryki, ale prze艂o偶eni postanowili wys艂a膰 go do Rzymu, gdzie obj膮艂 funkcj臋 zast臋pcy magistra nowicjatu.

Pozna艂聽b艂. J贸zefin臋 Vannini聽i zaproponowa艂 jej zebranie grupy kobiet pragn膮cych jako osoby konsekrowane s艂u偶y膰 chorym w duchu 艣w. Kamila de Lellis. Taki by艂 pocz膮tek za艂o偶onego oficjalnie 2 lutego 1892 r. w Rzymie聽Zgromadzenia C贸rek 艣w. Kamila.聽W 1900 r. ks. Alojzy Tezza jako wizytator zakonu wyjecha艂 do聽Peru,聽by w Limie wspom贸c dzie艂o odnowy tamtejszej wsp贸lnoty kamilia艅skiej, kt贸ra od ponad stu lat pozbawiona by艂a mo偶liwo艣ci kontaktowania si臋 z Rzymem. Mia艂a to by膰 kr贸tka wizyta, ale na pro艣b臋 administratora apostolskiego ks. Alojzy przed艂u偶y艂 sw贸j pobyt. Przez聽23 lata, a偶 do 艣mierci, pracowa艂 w Peru.聽

***

27聽WRZE艢NIA 艢RODA: 艢W. WINCENTY A PAULO, KAP艁AN, 1581-1660, FRANCJA.聽Jego dzieci艅stwo by艂o pogodne, cho膰 od najm艂odszych lat musia艂 pomaga膰 w ci臋偶kiej pracy w gospodarstwie i wychowywaniu m艂odszego rodze艅stwa. Rodzice marzyli o tym, by ich syn w przysz艂o艣ci wyrwa艂 si臋 ku 艂atwiejszemu 偶yciu. Czternastoletniego Wincentego wys艂ali wi臋c do szko艂y franciszkan贸w w Dax.聽Na op艂acenie szko艂y Wincenty zarabia艂 dawaniem korepetycji kolegom zamo偶nym, a mniej uzdolnionym lub leniwym.聽Po uko艅czeniu szko艂y nie bez zach臋ty ze strony rodziny podj膮艂 studia teologiczne w Tuluzie. W wieku 19 lat zosta艂 kap艂anem.聽Jednak kap艂a艅stwo by艂o dla niego jedynie szans膮 na zrobienie kariery.聽Chcia艂 w ten spos贸b pom贸c swojej rodzinie.

Kiedy uda艂 si臋 Morzem 艢r贸dziemnym z Marsylii do Narbonne, zosta艂 wraz z ca艂膮 za艂og膮 i pasa偶erami聽napadni臋ty przez tureckich pirat贸w i przewieziony do Tunisu jako niewolnik.聽W ci膮gu dw贸ch lat niewoli mia艂 kolejno czterech pan贸w. Ostatnim z nich by艂 renegat z Nicei Sabaudzkiej. M艂ody kap艂an zdo艂a艂 go jednak nawr贸ci膰. Obaj szcz臋艣liwie uciekli do Europy. W艂a艣ciciel Wincentego znalaz艂 w Rzymie przytu艂ek. Wincenty przez ten rok nawiedza艂 w Rzymie miejsca 艣wi臋te i dalej si臋 kszta艂ci艂. Papie偶 Pawe艂 V wys艂a艂 Wincentego do Francji w nieznanej bli偶ej misji na dw贸r Henryka IV. Pozyska艂 sobie zaufanie kr贸lowej, Katarzyny de Medicis, kt贸ra obra艂a go sobie za聽kapelana, mianowa艂a go swoim ja艂mu偶nikiem i powierzy艂a mu opiek臋 nad Szpitalem Mi艂osierdzia.

艢w. Wincenty prze偶y艂 ogromny kryzys religijny.聽By艂 skoncentrowany wy艂膮cznie na tym, co mo偶e osi膮gn膮膰 jedynie w艂asnymi si艂ami.聽Zmian臋 w jego sposobie my艣lenia przynios艂y dopiero lata 1608-1620. Pozna艂 w贸wczas w Pary偶u wielu wyj膮tkowych ludzi, m.in. ks. Pierre’a de Berrulle’a, kt贸ry zgromadzi艂 wok贸艂 siebie kap艂an贸w, ukazuj膮c im wielko艣膰 i znaczenie pos艂ugi kap艂a艅skiej. Wincenty niema艂o zawdzi臋cza艂 te偶聽艣w. Franciszkowi Salezemu i 艣w. Franciszce de Chantal.聽Przez pewien czas g艂osi艂 Chrystusa galernikom (wi臋藕niom, kt贸rzy pracowali jako wio艣larze). Zacz膮艂 dostrzega膰 ludzk膮 n臋dz臋 – materialn膮 i moraln膮.

艢wi臋ty Wincenty a PauloPrawdopodobnie du偶e znaczenie w 偶yciu Wincentego odegra艂o zdarzenie, jakie mia艂o miejsce 25 stycznia 1617 r. w Folleville. 艢w. Wincenty g艂osi艂 w贸wczas rekolekcje. Wezwano go do chorego, ciesz膮cego si臋 opini膮 porz膮dnego i szanowanego cz艂owieka.聽Na 艂o偶u 艣mierci wyzna艂 mu on, 偶e jego 偶ycie ca艂kowicie rozmin臋艂o si臋 z prawd膮, 偶e ci膮gle udawa艂 kogo艣 innego ni偶 by艂 w rzeczywisto艣ci. W liturgii tego dnia przypada艂a uroczysto艣膰 Nawr贸cenia 艣w. Paw艂a. Dla Wincentego by艂 to wstrz膮s. Zrozumia艂, 偶e B贸g pozwala si臋 dotkn膮膰 w ubogich, w nich potwierdza swoj膮 obecno艣膰.聽Odt膮d 艢w. Wincenty zacz膮艂 gorliwie s艂u偶y膰 ubogim i pokrzywdzonym.

Zgromadzi艂 wok贸艂 siebie kilku kap艂an贸w, kt贸rzy w spos贸b bardzo prosty i dost臋pny g艂osili ubogim Objawienie Bo偶e. W ten spos贸b w 1625 r. powsta艂o聽Zgromadzenie Ksi臋偶y Misjonarzy – lazaryst贸w.
艢w. Wincenty w spos贸b szczeg贸lny dba艂 o przygotowanie m艂odych m臋偶czyzn do kap艂a艅stwa. Organizowa艂 specjalne rekolekcje przed 艣wi臋ceniami, powo艂a艂 do 偶ycia seminaria duchowne. Wincenty za艂o偶y艂 r贸wnie偶聽stowarzyszenie Pa艅 Mi艂osierdzia,聽kt贸re w spos贸b systematyczny i instytucjonalny zaj臋艂y si臋 biednymi, porzuconymi dzie膰mi, 偶ebrakami, kalekami. Spotkanie ze 艣w. Ludwik膮 zaowocowa艂o powstaniem Zgromadzenia Si贸str Mi艂osierdzia (1633 r.), zwanych聽szarytkami.

Patron wszystkich dzie艂 mi艂osierdzia w Ko艣ciele, kleru, organizacji charytatywnych, podrzutk贸w, szpitali i wi臋藕ni贸w.

***

28聽WRZE艢NIA CZWARTEK: 艢W. WAC艁AW, 907-929, M臉CZENNIK, CZECHY.聽Wyr贸偶nia艂 si臋 on wielk膮 pobo偶no艣ci膮. Ikonografia przedstawia go czasem, jak聽noc膮 nawiedza kaplic臋 zamkow膮, gdy偶 pracowity dzie艅 nie zostawia艂 mu wiele czasu na modlitw臋. Mia艂 osobi艣cie uprawia膰 winn膮 latoro艣l i pszenic臋, by na o艂tarz do katedry i swojej kaplicy zamkowej dostarcza膰 koniecznego wina i chleba. Szczeg贸ln膮 mi艂o艣ci膮 darzy艂 ubogich. M贸wi si臋 o艢wi臋ty Wac艂aw聽nim, 偶e podobnie jak 艣w. Edward Wyznawca w Anglii, mia艂 nawet na swoich ramionach nosi膰 znalezionych chorych i zajmowa膰 si臋 nimi. Pa艅stwo czeskie by艂o w贸wczas podzielone na wiele mniejszych ksi臋stw. Nie by艂y to wi臋c 艂atwe rz膮dy. Dochodzi艂o nawet cz臋sto do star膰 zbrojnych.

Od cesarza Henryka I Wac艂aw otrzyma艂 w darze聽relikwi臋 艣w. Wita i 艣w. Zygmunta.聽Ku czci 艣w. Wita ksi膮偶臋 wystawi艂 najpierw skromny ko艣ci贸艂, kt贸ry zosta艂 z czasem rozbudowany do聽najokazalszej 艣wi膮tyni Czech. Do dzi艣 jest ona klejnotem Pragi. Wac艂aw wyr贸偶nia艂 si臋 szczeg贸lnym nabo偶e艅stwem do tego m臋czennika聽 jakby w przeczuciu, 偶e i jemu przypadnie podobna 艣mier膰.

Jego m艂odszy brat, Boles艂aw, za namow膮 niecnej matki, Drahomiry, zaprosi艂 Wac艂awa do udzia艂u w konsekracji 艣wi膮tyni, jak膮 wystawi艂 przy swoim zamku w Starym Boles艂awcu ku czci 艣wi臋tych m臋czennik贸w Kosmy i Damiana. Kiedy Wac艂aw tam si臋 uda艂, zosta艂 zamordowany przez siepaczy, nas艂anych przez Boles艂awa.聽Wed艂ug podania, mord mia艂 mie膰 miejsce w samym ko艣ciele.

Imi臋 艢wi臋tego sta艂o si臋 w Czechach bardzo popularne. Trzech w艂adc贸w kraju po 艣w. Wac艂awie nosi艂o to imi臋. Dw贸ch z nich by艂o nawet kr贸lami Polski: Wac艂aw II (1291-1300) i Wac艂aw III (1305-1306). Ku czci 艣w. Wac艂awa wystawiono聽w Czechach ok. 180 ko艣cio艂贸w oraz ok. 100 kaplic.聽Z jego podobizn膮 bito monety czeskie.聽Kiedy Karol IV odbywa艂 koronacj臋 (1347), swoj膮 koron臋 przytkn膮艂 do relikwii 艣w. Wac艂awa, kt贸re znajduj膮 si臋 w bogatym sarkofagu w kaplicy katedry 艣w. Wita. Odt膮d koron臋 kr贸l贸w czeskich, a r贸wnie偶 pa艅stwo czeskie zacz臋to nazywa膰 „koron膮 艣w. Wac艂awa”.

Patron Czech, Pragi, katedry wawelskiej, katedry w 艢widnicy.

B艂ogos艂awieni Ferdynand i Towarzysze, m臋czennicy (5 augustian贸w i 7 japo艅skich pomocnik贸w zwi膮zanych z zakonem).聽W 1542 r. do Japonii dotarli pierwsi Europejczycy.聽Ju偶 pod koniec XVI wieku w Japonii by艂o ponad p贸艂 miliona chrze艣cijan.聽Jednak na pocz膮tku XVIII w. wybuch艂y krwawe prze艣ladowania i wkr贸tce wydano zakaz przyjmowania wiary chrze艣cija艅skiej; zacz臋to niszczy膰 ko艣cio艂y, a z kraju usuwano misjonarzy. W艣r贸d nios膮cych Ewangeli臋 na wyspy Japonii by艂o tak偶e wielu聽augustian贸w.聽Mimo wielkich trudno艣ci i niebezpiecze艅stw postanowili oni dzia艂a膰 dalej w ukryciu. Dopiero zaostrzone edykty prze艣ladowcze uniemo偶liwi艂y im dalsz膮 prac臋 misjonarsk膮. W kolejnych latach ponie艣li oni 艣mier膰 m臋cze艅sk膮.

Pierwszym augustia艅skim m臋czennikiem w Japonii zosta艂聽Ferdynand Ayala.聽Urodzi艂 si臋 w 1575 r. Otrzyma艂 klasyczne wykszta艂cenie. Z聽powodu wielkich zdolno艣ci i dobrych wynik贸w w nauce聽zosta艂 wys艂any na dalsze studia do Alcala. W tym czasie zacz臋to szuka膰 ch臋tnych do pracy misyjnej. Ferdynand jako jeden z pierwszych zg艂osi艂 si臋 do tego zadania.聽Do Japonii przyby艂 w 1605 r. Nauczy艂 si臋 j臋zyka i stosunkowo szybko m贸g艂 g艂osi膰 Objawienie Bo偶e. Nie zadowala艂 si臋 jedynie pozyskiwaniem konwertyt贸w, stara艂 si臋 tak偶e o ich dalsze kszta艂cenie.聽艢ci臋ty w 1617 r.
M臋cze艅stwo augustian贸w w Japonii
Piotr de Zu帽iga聽pochodzi艂 ze znakomitego rodu. Jego ojciec by艂 wicekr贸lem Meksyku. Urodzi艂 si臋 w 1585 r. w Sewilli. W 1605 r. wyruszy艂 do pracy聽misyjnej na Filipiny. Wiadomo艣膰 o heroicznej 艣mierci o. Ferdynanda obudzi艂a w nim pragnienie p贸j艣cia w jego 艣lady.聽W 1620 r. wsiad艂 na statek japo艅skiego kapitana Firayamy, chrze艣cijanina.聽Na statku by艂o jeszcze wielu chrze艣cijan japo艅skich, powracaj膮cych z Filipin do ojczyzny. Na pe艂nym morzu statek zosta艂 porwany przez pirat贸w holenderskich, doprowadzony do portu Firando i przekazany w艂adzom japo艅skim z informacj膮, 偶e znajduj膮 si臋 na nim misjonarze chrze艣cija艅scy. Ojciec Piotr po dw贸ch latach wi臋zienia zosta艂 skazany na 艣mier膰 w powolnym ogniu.

Bart艂omiej Guti茅rrez聽urodzi艂 si臋 w 1580 r. w Meksyku. W 1606 r. wys艂ano go na聽Filipiny.聽My艣la艂, 偶e b臋dzie to kr贸tki przystanek w drodze do upragnionej Japonii, ale zatrzymano go w Manili na 6 lat i mianowano mistrzem nowicjuszy.聽W Japonii聽znalaz艂 si臋 dopiero w 1612 r. Po trzech latach w艂adze japo艅skie odprawi艂y go na Filipiny. Powr贸ci艂 stamt膮d potajemnie w 1618 r., oczekiwany przez konwertyt贸w. Przez 10 lat udawa艂o mu si臋 unikn膮膰 licznych zasadzek. Potrafi艂 zorganizowa膰 trzeci zakon augustia艅ski i uformowa膰 wielu katechist贸w. Cz臋艣膰 z nich zgin臋艂a 艣mierci膮 m臋cze艅sk膮 28 wrze艣nia 1628 r. Sam Bart艂omiej zosta艂 aresztowany w listopadzie 1629 r.聽Miesi膮c przed 艣mierci膮 poddawano go torturom wrz膮cej i siarczanej wody, a w ko艅cu spalono go 偶ywcem.

Wincenty Carvalho聽by艂 Portugalczykiem z Lizbony. W 1622 r. przyby艂 do Japonii. By艂 to czas, w kt贸rym聽trwa艂o istne polowanie na misjonarzy.聽Musia艂 wi臋c porusza膰 si臋 z wielk膮 ostro偶no艣ci膮.聽W Nagasaki wyst臋powa艂 jako kupiec, a w Omurze udawa艂 klowna. Przez 7 lat udawa艂o mu si臋 w miar臋 systematycznie dociera膰 do rozproszonych wsp贸lnot z pos艂ug膮 kap艂a艅sk膮. Wyda艂 go w艂adzom pewien apostata.聽W聽listopadzie 1629 r. Wincenty zosta艂 aresztowany i osadzony w wi臋zieniu w Omurze, gdzie spotka艂 innych misjonarzy. Po dw贸ch latach przewieziono wszystkich do Nagasaki. 5 grudnia 1631 r. poddani zostali torturom:聽polewano ich wrz膮c膮, siarczan膮 wod膮. Po miesi膮cu takich m臋czarni umieszczono ich w wi臋zieniu. 3 wrze艣nia 1632 r. zostali spaleni w powolnym ogniu.

Franciszek od Jezusa Ortega聽pochodzi艂 z Hiszpanii. Przez Meksyk i Filipiny dotar艂 do Japonii. Zgin膮艂 jak Bart艂omiej.

Baruch, prorok.聽Prorok Starego Testamentu,聽uczniem i wiernym towarzyszem proroka Jeremiasza. To on spisywa艂 jego gro藕by i nie bez nara偶ania si臋 odczytywa艂 je ludowi.聽Gdy zw贸j zniszczono, spisywa艂 je na nowo. Zebra艂 te偶 w jedno sporo uwag biograficznych, rozrzuconych po r贸偶nych miejscach.聽Z Jeremiaszem dzieli艂 niebezpiecze艅stwa, pocieszany przez proroka.聽Po zburzeniu Jerozolimy na jesieni 586 r. przed Chr. zawleczono go wraz z mistrzem do Egiptu.聽By艂 艣wiadkiem m臋cze艅skiej 艣mierci nauczyciela, ukamienowanego w Egipcie.

***

ZAGADKOWE T艁UMACZENIE MODLITWY

29 WRZE艢NIA PI膭TEK: 艢WI臉TO 艢W. ARCHANIO艁脫W: GABRIELA, MICHAELA I RAFAELA.
Do ostatniej reformy kalendarza ko艣cielnego (z 14 lutego 1969 r.) istnia艂y trzy odr臋bne 艣wi臋ta:聽艣w. Micha艂a czczono 29 wrze艣nia, 艣w. Gabriela – 24 marca, a 艣w. Rafa艂a – 24 pa藕dziernika.聽Obecnie wszyscy trzej archanio艂owie s膮 czczeni wsp贸lnie. Dla mnie zmiana na minus. Da B贸g, 偶e z tego z艂a wi臋ksze dobro wyniknie i powr贸c膮 odr臋bne 艣wi臋ta oraz聽zostanie ustanowione nowe ku czci 9 archanio艂贸w (opr贸cz tych 3 to jeszcze Uriela, Selatiela, Barachiela i Jehudiela oraz 2 archanio艂贸w bez imion).

Archanio艂 Gabriel zwiastuje Maryi wol臋 Bo偶膮Imi臋聽„Gabriel”znaczy tyle, co „m膮偶 Bo偶y” albo聽„wojownik Bo偶y”. W tradycji chrze艣cija艅skiej (艁k 1, 11-20. 26-31) przynosi Dobr膮 Nowin臋. Ukazuje si臋 Zachariaszowi zapowiadaj膮c mu narodziny syna Jana Chrzciciela. Zwiastuje tak偶e Maryi, 偶e zostanie Matk膮 Syna Bo偶ego.
Wed艂ug niekt贸rych pisarzy ko艣cielnych Gabriel by艂聽anio艂em str贸偶em 艢wi臋tej Rodziny.聽Przychodzi艂 w snach do J贸zefa (Mt 1, 20-24; 2, 13; 2, 19-20). Mia艂 by膰 anio艂em pocieszenia w Ogr贸jcu (艁k 22, 43) oraz zwiastunem przy zmartwychwstaniu Pana Jezusa (Mt 28, 5-6) i przy Jego wniebowst膮pieniu (Dz 1, 10).聽Bior膮c pod uwag臋 w jakich wydarzeniach bra艂 udzia艂 oraz, 偶e by艂 opiekunem 艢wi臋tej Rodziny, a nie Michael wg mnie to 艣w. Gabriel jest najpot臋偶niejszym z archanio艂贸w.聽Czas poka偶e czy mia艂em racj臋 馃槈

Patron聽telegrafu, telefonu,聽radia i telewizji.聽艢w. Gabriel jest ponadto czczony jako patron聽dyplomat贸w,聽filatelist贸w,聽pos艂a艅c贸w i pocztowc贸w. W 1705 roku 艣w. Ludwik Grignion de Montfort za艂o偶y艂 rodzin臋 zakonn膮 pod nazw膮 Braci 艣w. Gabriela. Zajmuj膮 si臋 oni g艂贸wnie opiek膮 nad g艂uchymi i niewidomymi.

Hebrajskie imi臋聽Mika’el聽znaczy聽„Kt贸偶 jak B贸g”.Papie偶 Leon XIII ustanowi艂 osobn膮 modlitw臋, kt贸r膮 kap艂ani odmawiali po Mszy 艣wi臋tej z ludem do 艣w. Micha艂a o opiek臋 nad Ko艣cio艂em. Do niedawna ta modlitwa by艂a odmawiana ZAWSZE po Mszy 艣w. cichej. P贸藕niej zanik艂a. Teraz w wielu miejscach wr贸ci艂a do 艂ask. Szkoda tylko, 偶e jej fa艂szywa wersja. Oto jedno z w艂a艣ciwych t艂umacze艅:

艢wi臋ty Michale Archaniele,聽bro艅 nas w walce.聽Przeciw niegodziwo艣ci i zasadzkom z艂ego ducha b膮d藕 nam obro颅n膮.聽Niech go B贸g pogromi膰 raczy,聽pokornie o to prosimy; a Ty, Ksi膮偶臋 wojska niebieskiego, szatana i inne duchy z艂e, kt贸re na zgub臋 dusz kr膮偶膮 po 艣wiecie, moc膮 Bo偶膮 str膮膰 do piek艂a. Amen.

艢w. Micha艂 Archanio艂 鈥 Parafia 艣w. Urbana w W臋dziniePodkre艣lone miejsca to te, kt贸re s膮 zmienione w popularniejszym t艂umaczeniu i s膮 藕le przet艂umaczone. Przez co modlitwa jest fa艂szywa. Wystarczy wpisa膰 w translator google lub sztuczn膮 inteligencj臋 wersj臋 oryginaln膮 po 艂acinie, aby si臋 o tym przykona膰:

Sancte Michael Archangele,聽defende nos in proelio;聽contra nequitiam et insidias diaboli esto praesidium.Imperet illi Deus; supplices deprecamur: tuque, Princeps militiae caelestis, Satanam aliosque spiritus malignos, qui ad perditionem animarum pervagantur in mundo, divina virtute in infernum detrude. Amen

W Polsce powsta艂y dwa zgromadzenia zakonne pod wezwaniem 艣w. Micha艂a: m臋skie (michalit贸w) i 偶e艅skie (michalitek), za艂o偶one przez b艂ogos艂awionego Bronis艂awa Markiewicza.聽

艢w. Micha艂 Archanio艂 jest patronem聽Cesarstwa Rzymskiego, Papui Nowei Gwinei, Anglii, Austrii, Francji, Hiszpanii, Niemiec, W臋gier i Ma艂opolski; diecezji 艂om偶y艅skiej; Amsterdamu, 艁a艅cuta, Sanoka i Mszany Dolnej; ponadto tak偶e mierniczych, radiolog贸w, rytownik贸w, szermierzy, szlifierzy, z艂otnik贸w, 偶o艂nierzy. Przyzywany jest tak偶e jako opiekun dobrej 艣mierci.

Rafa艂聽przedstawi艂 si臋 w Ksi臋dze Tobiasza.聽Wyst臋puje w niej pod postaci膮 ludzk膮, przybiera pospolite imi臋 Azariasz i ofiarowuje m艂odemu Tobiaszowi w臋druj膮cemu z Niniwy do Rega w IlustracjaMedii swoje towarzystwo i opiek臋. Ratuje go z wielu niebezpiecznych przyg贸d, przep臋dza demona Asmodeusza, uzdrawia niewidomego ojca Tobiasza. Hebrajskie imi臋 Rafael oznacza聽„B贸g uleczy艂”.

艢w. Rafa艂 Archanio艂 ukazuje dobro膰 Opatrzno艣ci. Pobo偶no艣膰 ludowa widzi w nim prawz贸r Anio艂a Str贸偶a. Jest czczony jako patron aptekarzy, chorych, lekarzy, emigrant贸w, pielgrzym贸w, podr贸偶uj膮cych, uciekinier贸w, w臋drowc贸w i 偶eglarzy.
艢wi臋ty Szymon Ruiz de Rojas
艢wi臋ty Szymon Ruiz de Rojas, trinitarz, 1552-1624, Hiszpania.聽Wsz臋dzie roztropno艣ci膮 i mi艂o艣ci膮 pozyskiwa艂 sobie otoczenie.
Powo艂ano go w ko艅cu na dw贸r madrycki i mianowano spowiednikiem Ma艂gorzaty Austriaczki, 偶ony Filipa II. Nie korzysta艂 w贸wczas z 偶adnych przywilej贸w, a jako wizytator prowincji andaluzyjskiej nadal oddawa艂 us艂ugi zakonowi. B臋d膮c prze艂o偶onym konwentu madryckiego, wprawia艂 wszystkich w podziw聽gospodarzeniem r贸wnie m膮drym, co o偶ywionym wiar膮 w Opatrzno艣膰. Dwukrotnie proponowano mu stolice biskupie, ale odmawia艂.

B艂ogos艂awiony Ludwik Monza, prezbiter, 1898-1954, Italia.聽By艂聽dzieckiem s艂abym, wygl膮da艂 na chorowitego,聽wi臋c zaraz po narodzinach zosta艂 ochrzczony, a p贸艂tora roku p贸藕niej otrzyma艂 sakrament bierzmowania. Z biegiem lat jego zdrowie ulega艂o poprawie.

B艂ogos艂awiony Ludwik MonzaWskutek k艂opot贸w rodzinnych musia艂 przerwa膰 nauk臋 i zaj膮膰 si臋 niewielkim gospodarstwem rolnym.聽W ci膮gu dnia pracowa艂, a nocami uczy艂 si臋. Jako kap艂an rzuci艂 si臋 w wir pracy. Ca艂y wysi艂ek wk艂ada艂 w powstanie i wzmocnienie ch贸ru parafialnego,聽amatorskiego zespo艂u sportowego i szko艂y j臋zyka francuskiego聽(w owym czasie wielu jego rodak贸w zmuszonych by艂o szuka膰 zatrudnienia we Francji i Szwajcarii, uzna艂 zatem, 偶e dobrze by by艂o, by podstawy j臋zyka kraju przysz艂ego pracodawcy poznali ju偶 u siebie).

Najwi臋kszym powodzeniem cieszy艂a si臋 dzia艂alno艣膰 promuj膮ca sport, w szczeg贸lno艣ci klubu pi艂karskiego „Viribus unitis”. Te sukcesy sprawi艂y, 偶e w 1926 r. faszy艣ci zorganizowali rywalizuj膮cy z „klubem ksi臋偶owskim” Zwi膮zek Atletyczny w Vedano. Wsp贸艂偶ycie nie by艂o zgodne i wkr贸tce faszy艣ci posun臋li si臋 do prowokacji. Ks. Ludwik pr贸bowa艂 mediowa膰 mi臋dzy klubami.

Podczas wieczornej Mszy 艣w., gdy chrzci艂 ma艂e dziecko, w ko艣ciele pojawi艂a si臋 偶andarmeria.聽呕andarmi stan臋li przed o艂tarzem. Pozwolili zako艅czy膰 Msze 艣w., ale po jego zako艅czeniu zabrali Ludwika na przes艂uchanie, po czym wywie藕li go z miasta. Pojecha艂 do Mediolanu.

Po paru dniach zosta艂 aresztowany, zawieziony do Varese i osadzony w wi臋zieniu. Oskar偶ono go o pr贸b臋 morderstwa. Pomimo interwencji kurii zosta艂 zwolniony dopiero po 4 miesi膮cach. Zabroniono mu powrotu do Vedano. Biskup, zmuszony sytuacj膮, zdecydowa艂 si臋 przenie艣膰 m艂odego kap艂ana najpierw do parafii w Mediolanie, a potem, w 1928 r., do sanktuarium w Saronno. Tam ks. Ludwik zgromadzi艂 wok贸艂 siebie grup臋 oko艂o 30 dzieci, kt贸ra sta艂a si臋 zal膮偶kiem nowego zgromadzenia-oratorium. Szybko powsta艂 ch贸r, a miejsce jego spotka艅 sta艂o si臋 zarazem sal膮 lekcyjn膮, sal膮 koncertow膮 oraz miejscem odpoczynku dla potrzebuj膮cych dzieci. Pomys艂 na dzia艂alno艣膰 takiej grupy powoli nabiera艂 kszta艂tu. Przyczyni艂o si臋 do tego mi臋dzy innymi spotkanie kilku 艣wieckich kobiet.

Niebawem ks. Ludwik wraz z cz艂onkiniami instytutu za艂o偶y艂 zrzeszenie聽„Nasza Rodzina”,聽zajmuj膮ce si臋 edukacj膮 i pomoc膮 lekarsk膮 dla biednych i niepe艂nosprawnych dzieci.

Rachela, 偶ona Jakuba.聽Dzi臋ki urodzie pozyska艂a mi艂o艣膰 Jakuba,聽kt贸rego ojciec wys艂a艂 do Haranu, nad Eufrat, aby tam poszuka艂 sobie 偶ony ze swego plemienia. Laban za偶膮da艂 jednak, aby przed po艣lubieniem c贸rki Jakub przepracowa艂 u niego siedem lat. Po ich up艂ywie odda艂 mu za 偶on臋 starsz膮 Le臋, kt贸rej jako niewolnica towarzyszy艂a Zilpa. Dopiero po kolejnych 7 latach聽da艂 mu zgodnie z przyrzeczeniem tak偶e umi艂owan膮 Rachel臋, kt贸rej jako niewolnica towarzyszy艂a Bilha. Rachela by艂a pocz膮tkowo bezp艂odna.

PRZET艁UMACZY艁 BIBLI臉 NA 艁ACIN臉

30 WRZE艢NIA SOBOTA: 艢W. HIERONIM, DOKTOR KO艢CIO艁A, 345-419(420), DZISIEJSZA CHORWACJA.聽przyj膮艂 chrzest mi臋dzy 358 a 364 r. z r膮k聽papie偶a 艣w. Liberiusza.聽W贸wczas postanowi艂 porzuci膰 艣wiatowe 偶ycie i zaj膮膰 si臋 zagadnieniami religijnymi. Uda艂 si臋 nast臋pnie do Trewiru, 贸wczesnej stolicy cesarstwa, gdzie na 偶yczenie rodzic贸w mia艂 rozpocz膮膰 karier臋 urz臋dnicz膮. Prawdopodobnie jednak podj膮艂 tam studia teologiczne.聽艢wi臋ty Hieronim

Poprzez Azj臋 Mniejsz膮 wyruszy艂 do Ziemi 艢wi臋tej, ale wyczerpany trudami podr贸偶y zatrzyma艂 si臋 w Antiochii. Znalaz艂 si臋 o krok od 艣mierci. Po wyzdrowieniu zacz膮艂聽intensywn膮 nauk臋 greki i j臋zyka hebrajskiego,聽po艣wi臋ci艂 si臋 studiowaniu Pisma 艣wi臋tego na Pustyni Chalcydyckiej.
W latach 382-384 by艂 sekretarzem i doradc膮 papie偶a Damazego.聽

Odznacza艂 si臋 encyklopedyczn膮 wiedz膮, umi艂owaniem ascezy, pracowito艣ci膮, gor膮cym przywi膮zaniem do Ko艣cio艂a, czci膮 do Matki Bo偶ej, a przede wszystkim umi艂owaniem Pisma 艢wi臋tego. Wsp贸艂cze艣ni mu odnotowali jednak, 偶e mia艂 wybuchowy charakter.

Przez 24 lata (382-406) przet艂umaczy艂 na 艂acin臋 ca艂e Pismo 艣wi臋te.聽Jego przek艂ad, tzw. Wulgata (co oznacza „powszechnie przyjmowane”), zosta艂 przyj臋ty przez Sob贸r Trydencki jako tekst urz臋dowy. 艢w. Hieronim napisa艂 tak偶e komentarze do wielu ksi膮g Pisma oraz prze艂o偶y艂 liczne teksty Ojc贸w Ko艣cio艂a. Zwalcza艂 wsp贸艂czesne mu herezje. Ostatnie lata sp臋dzi艂 w grocie s膮siaduj膮cej z Grot膮 Narodzenia Pana Jezusa. Zmar艂 osamotniony.聽

Jest patronem eremit贸w,聽biblist贸w,聽egzeget贸w, ksi臋garzy i聽student贸w.

艢wi臋ty Grzegorz O艣wieciciel艢wi臋ty Grzegorz O艣wieciciel, biskup.聽By艂聽synem ksi臋cia Armenii, Anaga, kt贸rego zamordowano wraz z ca艂膮 rodzin膮. Ocala艂 tylko dwuletni Grzegorz – dzi臋ki przytomno艣ci swojej mamki, kt贸ra zd膮偶y艂a z nim w por臋 uciec do Cezarei Kapadockiej. Pobo偶na niewiasta postara艂a si臋, by dziecko otrzyma艂o chrzest i zosta艂o wychowane w wierze chrze艣cija艅skiej. Dla zachowania rodu zmuszono Grzegorza, by si臋 o偶eni艂. 艢wi臋ty ojciec mia艂 tak偶e dw贸ch 艣wi臋tych syn贸w: 艣w. Aristagesa i 艣w. Wertanesa. Ma艂偶onka niebawem wraz z m艂odszym synem po艣wi臋ci艂a si臋 na s艂u偶b臋 Bogu. Grzegorz za艣 powr贸ci艂 do Armenii.

Rozpocz臋艂o si臋 tam jednak wielkie prze艣ladowanie chrze艣cijan. Ofiar膮 jego pad艂 tak偶e Grzegorz.聽Zosta艂 wrzucony do lochu, gdzie mia艂 przebywa膰 13 lat.聽W wi臋zieniu da艂 si臋 pozna膰 jako m膮偶 Bo偶y. Dlatego聽kiedy w艂adca Armenii zachorowa艂 na tajemnicz膮 chorob臋, wezwano Grzegorza. Ten uleczy艂 kr贸la, kt贸ry z wdzi臋czno艣ci nie tylko wypu艣ci艂 go na wolno艣膰, ale sam przyj膮艂 chrzest i zaprowadzi艂 chrze艣cija艅stwo na nowo.聽艢w. Grzegorz czynnie w tym dopomaga艂, gdy偶 Armenia by艂a jeszcze w贸wczas w wi臋kszo艣ci poga艅ska. Dla skuteczniejszej akcji przyj膮艂 艣wi臋cenia kap艂a艅skie. Dzi臋ki poparciu kr贸la zosta艂 r贸wnie偶 wy艣wi臋cony na biskupa. Zorganizowa艂 hierarchi臋 ko艣cieln膮, ustanowi艂 biskupstwa. Pod koniec 偶ycia mia艂 odwiedzi膰 Konstantynopol i Rzym i postara膰 si臋 o przywileje dla Ko艣cio艂a w Armenii. S艂usznie wi臋c kraj ten czci Grzegorza jako O艣wieciciela i swojego ojca.

Kto wytrwa艂 to gratuluj臋 馃榾 Wszystkim czytelnikom, zw艂aszcza, kt贸rzy tu dotarli z serca b艂ogos艂awi臋:聽聽 聽 聽 聽
BENEDICAT TIBI OMNIPOTENS DEUS PATER+ET FILIUS+ET SPIRITUS SANCTUS+AMEN.聽

Dodaj komentarz

Tw贸j adres e-mail nie zostanie opublikowany.