16 KWIETNIA: WIELKA ŚRODA.

Jak powiedział, tak się stało. Judasz sprzedał Jezusa w zamian za trzydzieści srebrników, jednak pieniądze nie przyniosły mu szczęścia. Dręczony wyrzutami sumienia niedługo później powiesił się. Za srebrniki ostatecznie zakupiono zaś kawałek ziemi, na której grzebano później cudzoziemców. Miejsce to określano mianem „Pola Krwi”.

Stąd tez w Kościele Katolickim dniem postym jest środa, bo to dzień zdrady Judasza. A w Wielki Czwartek tylko jest wypełnienie tej zdrady

BRAK WODY ŚWIĘCONEJ

Warto jednak zwrócić uwagę na fakt, iż po ostatniej z nich ze wszystkich kropielnic usuwa się wodę święconą. To nie przypadek.

Puste naczynia symbolizują bowiem, że wraz z Chrystusem znika źródło łaski. Błogosławieństwo wody ma miejsce dopiero w sobotnią noc podczas Wigilii Paschalnej i jest symbolem Zmartwychwstania, życia i mocy wiary.

PALENIE KUKŁY JUDASZA

Zgodnie z tradycją w Wielką Środę katolicy mają ostatnią chwilę na świąteczne porządki przed Triduum Paschalnym, które ma stanowić czas duchowych przygotowań do Wielkanocy.

Dawniej popularne były również zwyczaje związane z Wielką Środą. Do charakterystycznych „obrzędów” w tym dniu należały tak zwane „judaszki” lub Palenie Judasza, z którymi do dziś możemy zetknąć się w Polsce (m.in. w Jarosławiu na Podkarpaciu).

Nasi przodkowie przygotowywali słomianą kukłę, która miała symbolizować zdrajcę Chrystusa i do jej paska przypinali woreczek z 30 kawałkami szkła, które odpowiadały srebrnikom. Udawali się z nią do najwyższego domu lub na wieżę kościelną, gdzie była wieszana lub zrzucana na ziemię. Szarpano ją i bito kijami głośno krzycząc, a pozostałości palono lub topiono w rzece.